Zygmunt Bauman
Ne po jetojmë në një epokë ku ekspozimi i jetës është bërë më i rëndësishëm sesa përjetimi i saj.
Dikur takimi me dikë ishte një zbulim i ngadaltë. Kur nuk e dije paraprakisht çfarë pëlqente, ku kishte qenë apo si dukej në çdo kënd të mundshëm, sepse nuk kishe një profil për të skanuar.
Atëherë, ne kishim durimin për të ndërtuar miqësi që kërkonin kohë, vëmendje dhe, mbi të gjitha, prani fizike. Sot, ne kemi krijuar një kulturë të “shpejtësisë emocionale”, ku njerëzit i gjykojmë me një shikim dhe i zëvendësojmë me një lëvizje gishti.
Ja ku po na çon psikologjia jonë e re sociale:
Ne jemi bërë koleksionistë të imazheve, por jemi bërë të varfër në emocione të vërteta. Kemi krijuar një botë ku është më e rëndësishme të dukemi të lumtur sesa të jemi të tillë.
Sjellja njerëzore po ndryshon: po mësojmë të kurojmë versionet tona më të mira për ekranin, ndërkohë që në jetën reale po harrojmë se si të jemi vulnerabël, si të kërkojmë ndihmë pa u ndjerë të dobët dhe si të dëgjojmë pa menduar për përgjigjen tjetër.
Unë i mahnitem mundësive që na jep kjo epokë për t’u lidhur me miliona njerëz. Është një fuqi e jashtëzakonshme. Por, ndonjëherë, ndjej se në këtë oqean informacioni, ne po mbytemi në një pellg vetmie. Po humbim aftësinë për të parë përtej filtrit, aty ku njeriu është i vërtetë, i thyer dhe i mrekullueshëm ashtu siç është.
Po ti, a e ndjen se sa më shumë “shkëlqim” shohim në rrjete, aq më shumë na mungon drita e thjeshtë e një bisede të sinqertë?
