Ora 08:00. Autobusi i mëngjesit është plot. Pesëdhjetë trupa njerëzorë të ngjeshur me njëri-tjetrin, ku distanca fizike është më pak se dhjetë centimetra. Megjithatë, asnjëri nuk shihet në sy. Të gjithë kanë një palë kufje në vesh, një ekran të ndezur në dorë, një mburojë të padukshme rreth fytyrës. Janë bashkë fizikisht, por secili jeton i izoluar në mënyrë perfekte nga frymëmarrja e tjetrit.
Frymëzimi vjen nga sociologu dhe filozofi Zygmunt Bauman, i cili krijoi termin “Dashuria e Lëngshme” (Liquid Love) për të shpjeguar se si ne sot u frikësohemi lidhjeve të vërteta. Kemi ndërtuar një botë ku gjithçka rrjedh dhe asgjë nuk lejohet të zërë rrënjë.
Në një kafene pak metra më tutje, një grua pi kafen e saj ndërsa rrëshqet gishtin mbi një ekran. Fytyra djemsh shfaqen dhe zhduken me një lëvizje të vetme. Majtas për “jo”, djathtas për “ndoshta”. Njerëzit janë shndërruar në një katalog rrobash. Nëse dikush ka një të metë, nuk provohet ta rregullosh apo ta kuptosh; thjesht zëvendësohet me profilin e radhës. Lidhjet njerëzore po trajtohen si mallra konsumi: blihen, përdoren shpejt dhe hidhen sapo shfaqet një model më i ri.
Frika nga angazhimi është bërë dogma e kohës sonë. Të blesh një shtëpi, të mbash një punë për dyzet vjet, të betohesh për besnikëri të përjetshme të gjitha këto sot perceptohen si burgje. Njeriu modern e do lirinë e tij absolute. Ai do që çdo derë të mbetet e hapur. Ai do t’i ketë opsionet gati për çdo rast.
Por faturën e kësaj lirie të pakufizuar e paguan çdo mbrëmje. Kur errësira bie dhe dritat e pallateve ndizen një e nga një, qyteti kthehet në një koshere me mijëra qeliza të ndara. Brenda secilës qelizë qëndron një individ që ndihet i pavarur, pa detyrime ndaj askujt, dhe thellësisht, tmerrësisht i vetmuar. Kur asgjë nuk është e ngurtë rreth teje, kur nuk ke asgjë dhe askënd për të cilin ia vlen të sakrifikosh rehatinë tënde, fillon të ndjesh se as ti vetë nuk i përket askujt.
Kemi ikur me vrap nga kafazet dhe rregullat e së kaluarës, vetëm për të zbuluar të vërtetën e ftohtë të shekullit të ri: Liria absolute, pa pika referimi dhe pa njerëz që të mbajnë të lidhur pas tokës, nuk është liri. Është thjesht një rënie e lirë.
