Erich Fromm
Ka një moment në jetë kur kupton se jo të gjithë largimet janë humbje, dhe jo çdo afrim është fitore.
Dikur mërziteshe kur dikush nuk të kthente mesazh, tani ndoshta pyet veten: “Çfarë po më mëson kjo heshtja për mua?”.
Dikur vrapoje pas çdo shoqërie, tani vëren sa e lodhur bëhet zemra kur pranon çdo derë që hapet.
Dhe kupton se ndonjëherë vetmia nuk është dënim, por filtër.
Por ja çfarë e bën këtë udhëtim të brendshëm kaq të veçantë.
Sa më shumë të shohësh brenda vetes, aq më qartë shikon edhe maskat e të tjerëve.
Më parë besoje çdo buzëqeshje, sot vëren nuancat në tonin e zërit, në sytë që shmangen, në fjalët që duken të mira, por peshojnë rëndë.
Dhe pikërisht për këtë, mbart një lloj lodhjeje të butë — një kombinim mes mirënjohjes për mësimet dhe trishtimit për atë që u desh të humbisje që t’i kuptoje.
Nëse kjo të duket sikur flet për ty, është sepse ti je në mes të dy botëve: as nuk je më ai që pranon gjithçka, as nuk je akoma ai që di gjithmonë ku të vendos kufij.
Unë e dua thellësinë e lidhjeve, bisedat e sinqerta, njerëzit që rrinë pranë edhe kur nuk kanë fjalë.
Por e pranoj se ndonjëherë më vjen keq që ka kaq shumë marrëdhënie që mbijetojnë vetëm në sipërfaqe, nga frika për të parë të vërtetën.
Po ti, a e ke ndjerë ndonjëherë se si ndryshon jeta kur fillon të respektosh më shumë veten se sa duan të tjerët prej teje?
Frymëzuar nga idetë e Erich Fromm
