Justin Kruger & David Dunning
Nëse ke takuar ndonjëherë dikë që flet me siguri absolute për diçka që s’e njeh fare, nuk je i vetëm. E mban mend kur në shkollë dikush shpiku përgjigje me entuziazëm, pa e kuptuar sa dobët ishte? Kur në biseda me miq, dikush mbretëronte me “ekspertizë” pa lexuar asnjëherë librin e plotë.
Kur në punë, ide të thjeshta hidhen si zbulime gjeniale, pa dyshuar fare në vete.
Por ja çfarë e bën këtë iluzion aq të fuqishëm.
Ne jemi krijesa që superestimojmë aftësitë tona kur njohuritë janë sipërfaqësore: të fundit që besonim se intuita na mjafton, dhe të parët që e panë si injoranca krijon arrogancë.
Jetuam kohën kur mendonim se pak informacion mjaftohet për të pretenduar gjithçka, dhe më pas e pamë botën plot me zëra që ulërisin pa thellësi.
Dhe pikërisht për këtë, mbartim një dhimbje të lehtë — një nostalgji për modestinë, për momentet kur pyesnim më shumë se sa flisnim.
Nëse kjo të prek, është sepse ti lufton dy anë brenda: sigurinë e rreme dhe urdhrin e vërtetë për të mësuar.
Unë e dua entuziazmin e fillestarëve, idetë e reja, dhe fuqinë e kuriozitetit të freskët.
Por e pranoj se ndonjëherë më vjen keq që jo të gjithë arrijnë të shohin kufijtë e tyre, duke humbur shansin për rritje të vërtetë.
Po ti, a ke ndjerë ndonjëherë iluzionin e “ekspertizës së menjëhershme”?
Justin Kruger & David Dunning
