Viktor Frankl
Ne jetojmë në një kohë ku kemi gjithçka për të jetuar, por shpesh nuk kemi asgjë për të cilën t’ia vlejë të jetojmë.
Më pare sfidat e jetës nuk ishin “stresi i performancës” apo “ankthi i krahasimit”, por thjesht mbijetesa dhe ndërtimi i diçkaje me vlerë. Sot, ne kemi mposhtur shumë sëmundje dhe kemi krijuar teknologji që na kursejnë kohën, por jemi dorëzuar para një epidemie të re: vakumi ekzistencial. Një ndjenjë e çuditshme zbrazëtie që vjen kur dita mbaron dhe ne kuptojmë se kemi qenë shumë të zënë, por jo domosdoshmërisht të përmbushur.
Ja çfarë na thotë Psikologjia e Kuptimit:
Njeriu nuk kërkon lumturinë si qëllim në vete; lumturia është thjesht një pasojë e gjetjes së një arsyeje. Ne jemi bërë mjeshtra të argëtimit, por bëjmë si nxënës fillestarë në gjetjen e qëllimit. Sjellja jonë sociale po ndryshon: po kërkojmë t’i mbushim vrimat e shpirtit me blerje të reja apo me zhurmë digjitale, duke harruar se kuptimi nuk vjen nga ajo që marrim nga bota, por nga ajo që i japim asaj.
Ne kemi frikë nga vuajtja dhe nga heshtja, sepse në ato momente jemi të detyruar të përballemi me pyetjen: “Pse jam këtu?”. Kemi krijuar një shoqëri që na premton rehati të pafundme, por rehatia pa qëllim është thjesht një paralizë e bukur. Forca e vërtetë njerëzore nuk shfaqet kur gjithçka shkon mirë, por kur gjejmë një “pse” që na lejon të përballojmë çdo “si”.
Unë e admiroj progresin që na ka hequr barrën e rëndë të punës fizike. Është një arritje e madhe. Por, ndonjëherë, mendoj se në këtë proces kemi humbur “muskujt e shpirtit”. Po harrojmë se njeriu është e vetmja qenie që mund të gjejë dritë edhe në errësirën më të thellë, nëse ka diçka ose dikë që e pret jashtë saj.
Po ti, në fund të një dite të gjatë, a e ndjen se ke bërë diçka që ka vërtet rëndësi, apo thjesht ke kaluar edhe 24 orë të tjera?
