Sherry Turkle
(Psikologe sociale dhe profesore në MIT, autore e librit “Alone Together”)
Sot, ne jetojmë në epokën e “afërsisë pa kontakt”. Kemi qindra miq në xhep, por ndonjëherë askënd për të pirë një kafe kur jeta bëhet e rëndë.
E mban mend kur vëmendja ishte dhurata më e çmuar që mund t’i jepje dikujt? Kur bisedat nuk ndërpriteshin nga drita e një njoftimi në ekran dhe kur heshtja mes dy njerëzve nuk ishte e sikletshme, por pjesë e mirëkuptimit.
Psikologjia sociale na thotë se njeriu është një qenie “tribale”. Ne kemi nevojë për kontaktin sy më sy, për mikro-shprehjet e fytyrës dhe për energjinë që krijohet kur ndajmë të njëjtën hapësirë fizike. Megjithatë, ne e kemi këmbyer këtë me “pëlqime” (likes) dhe reagime të shpejta, duke krijuar një iluzion të bashkësisë që shpesh na lë të ndihemi më të vetmuar se kurrë.
Ja ku qëndron sfida jonë e madhe:
Ne jemi brezi që po mëson se informacioni nuk është dituri dhe se lidhja digjitale nuk është domosdoshmërisht intimitet. Ne po kuptojmë se sa më shumë dritare hapim në botën virtuale, aq më shumë mure po ngremë në dhomat tona të ndenjes.
Unë e admiroj shpejtësinë e botës sonë dhe mundësitë e pafundme që na jep komunikimi global. Është e jashtëzakonshme të jesh i lidhur me këdo, kudo. Por, ndonjëherë, kam frikë se në nxitimin tonë për të qenë kudo, po harrojmë se si të jemi vërtet këtu.
Po ti, a e ndjen ndonjëherë se sa më shumë “ndjekës” kemi, aq më pak njerëz kemi që na ndjekin vërtet në hapat tanë?
