Thich Nhat Hanh
Dikur fjalët dilnin si shpërthim, për të mbrojtur çdo këndvështrim, për të mbushur çdo boshllëk. Thuheshin gjëra për të mos u harruar, për të mos u lënë pas dore, edhe kur nuk kishin peshë. Buzëqeshja mbulonte grindjet, dhe zëri ngrihej për të mbajtur pozicionin.
Pastaj vjen një qetësi e re. Fjalët fitojnë kuptim vetëm kur i lëshon me qëllim, kur di që ato presin. Heshtja shndërrohet në hapësirë ku mendimet e të tjerëve mund të marrin frymë, ku nuk ka nevojë të sundosh çdo çast. Një shikim thotë më shumë se një diskutim i gjatë, dhe lehtësia lind nga fakti që nuk duhet të shpjegosh gjithçka.
Kjo qetësi prek thellë, sepse zbulon se jo çdo betejë meriton luftime. Lidhjet e vërteta lindin kur lejon hapësirën mes fjalëve, kur nuk ke frikë nga boshllëku. Megjithatë, trishtohesh sa pak e kuptojnë se heshtja nuk është dorëzim, por zgjedhje.
Kur do të jetë hera tjetër që do të zgjedhësh heshtjen?
Thich Nhat Hanh
