A ju kujtohet hera e fundit kur u mërzitët? Jo ajo mërzia e rëndë nga një ditë e keqe, por ajo mërzia e thjeshtë, e pafajshme, kur ishit ulur diku dhe thjesht prisnit pa bërë asgjë.
Sot, ne e kemi shpallur luftë atij momenti. Sapo gjendemi në radhë në supermarket, në trafik, apo qoftë edhe duke pritur që uji të ziejë për kafe, dora jonë shkon instinktivisht te xhepi. Nxjerrim telefonin. Shfletojmë pa vetëdije, lexojmë tituj lajmesh që do t’i harrojmë pas pesë minutash dhe shohim copëza nga jeta e njerëzve që as nuk i njohim. Jemi bërë të tmerruar nga ideja e të pasurit qoftë edhe dy minuta hapësirë boshe.
Por, çfarë ndodh vërtet kur e mbushim çdo sekondë të ditës me zhurmë?
E vërteta është se mendja jonë nuk është një motor që duhet mbajtur vazhdimisht në xhiro të larta. Kur ne e lejojmë veten të “mërzitemi”—kur thjesht shohim nga dritarja ose ecim pa kufje në vesh—truri ynë nuk po fle. Përkundrazi, pikërisht në ato momente ai fillon të rregullojë shtëpinë. Fillon të lidhë idetë e ditës, të tresë emocionet dhe të gjejë zgjidhje për ato probleme që dukeshin të pazgjidhshme kur ishim të stresuar.
A e keni vënë re që idetë më të mira, apo kujtimet më të bukura, ju vijnë zakonisht kur jeni në dush, kur po lani enët, ose pak para se t’ju zërë gjumi? Kjo ndodh pikërisht sepse vetëm atëherë mendja lirohet nga bombardimi i jashtëm.
Në përpjekjen tonë për të qenë gjithmonë “të përditësuar” dhe të zënë me punë, ne kemi vrarë padashje hapësirën e vetme ku lind kreativiteti dhe qetësia e thellë. Kemi krijuar ditë që janë të mbushura plot me informacione, por që në fund të lënë një ndjesi boshe në shpirt.
Ndoshta ilaçi për stresin tonë të përditshëm nuk është të shtojmë edhe një tjetër aktivitet në axhendë. Ndoshta akti më i madh i kujdesit për veten sot është t’i lejojmë vetes luksin e të mos bërit asgjë. Të ulemi në një stol dhe të shohim njerëzit që kalojnë, pa e ndjerë nevojën për ta fotografuar atë moment.
Hera-herës, jepini vetes leje të mërziteni sërish. Është fiks në ato momente boshe dhe të qeta, ku mund të rizbuloni atë zërin tuaj të brendshëm që zhurma e ditës e kishte mbytur.
