Ne kalojmë një pjesë të madhe të jetës sonë duke u përpjekur të vendosim rregull. Planifikojmë çdo detaj të ditës, bëjmë llogari për të ardhmen dhe shpesh, kalojmë javë të tëra duke u përpjekur të organizojmë hapësirat ku jetojmë. Llogarisim përmasat e mureve, mendojmë me kujdes se ku duhet të qëndrojë fiks ai dollapi i madh në mënyrë që dhoma e fëmijëve të frymojë më mirë, dhe ëndërrojmë për atë momentin e artë kur gjithçka do të jetë në vendin e vet, e qetë, e pastër dhe e përsosur.
Por a jeni ndalur ndonjëherë të mendoni se si do të ishte në të vërtetë një shtëpi plotësisht e përsosur dhe e heshtur?
Imagjinojeni për një moment: asnjë send i lënë rrugëve, asnjë këpucë e hequr nxitimthi në korridor, asnjë zë djali apo vajze që të thërret nga dhoma tjetër me një pyetje të pafajshme e ndoshta të çuditshme. Asnjë zhurmë pjatash apo bisedë e mbivendosur në tryezën e darkës me bashkëshorten, pas një dite të gjatë e të lodhshme. Të jep idenë e paqes që aq shumë e kërkojmë, apo jo?
Në fakt, ajo lloj heshtjeje është thellësisht e ftohtë. Është një muze ku asgjë nuk preket dhe asgjë nuk lëviz, jo një shtëpi ku jetohet me plot kuptimin e fjalës.
Bukuria e vërtetë e ditëve tona nuk gjendet te simetria apo te qetësia absolute, por pikërisht te ky kaos i vogël e i ngrohtë i përditshmërisë. Veçanërisht kur e kalojmë ditën jashtë duke dëgjuar, mbështetur apo zgjidhur problemet e të tjerëve në komunitet, kthimi në shtëpi nuk duhet të jetë një kalim në një tjetër ambient që kërkon “menaxhim” rigoroz. Aty nuk kemi nevojë për përsosmëri vizuale; kemi nevojë për prani njerëzore.
Ndonjëherë, gëzimi më i madh fshihet thjesht tek pranimi. Tek të kuptuarit se hapësira jonë është një organizëm i gjallë që merr frymë, ndotet, pastrohet dhe bëhet rrëmujë sërish, sepse aty brenda po ndodh diçka thellësisht e rëndësishme: njerëzit po rriten, po zbulojnë botën dhe po ecin përpara së bashku.
Ato zëra, ata hapa të nxituar nëpër shtëpi dhe ato plane të vogla familjare që bëhen e zhbëhen… ato nuk janë gjëra që ju pengojnë të gjeni paqen. Ato janë vetë paqja. Janë prova e bukur dhe e zhurmshme se jeni të rrethuar nga jeta.
Herën tjetër që do të pengoheni te një send i lënë jashtë vendit të vet apo kur shtëpia t’ju duket si një fushëbetejë e vogël lojërash, mos nxitoni ta rregulloni gjithçka me inat në sekondë. Ndaloni një moment, merrni frymë dhe buzëqeshni. Ajo është thjesht kolona zanore e një jete të jetuar mirë.
